Yeniden topluma kazandırılma sürecinde, topluluk aynı anda hem büyük bir engel hem de büyük bir kaynaktır. Bir yandan, toplumsal katılım ve yurttaşlık bağlılığındaki genel düşüş, demokratik toplumların karşılaştığı genel bir sorun olarak tanımlanmıştır (Putnam, 2000; Barber, 1992).

Bu bağlamda, cezaevinden dönen binlerce kişiyle karşı karşıya kalan topluluklarda güvenli, üretken ve ekonomik olarak sürdürülebilir bir yurttaşlık hayatının sürdürülme olasılığı daha da azalmış görünmektedir (Rose ve Clear, 1998). Bunun başlıca nedenlerinden biri, halihazırda veya daha önce cezaevi gözetimi altında bulunan kişilerin karşılaştığı üretken vatandaşlığa yönelik yapısal engellerdir.