இதை நான் புரிந்துகொள்ளவும், இலக்கு சார்ந்த பணி என்பது ஏன் நடைமுறையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்துகொள்ளவும் எனக்குச் சிறிது காலம் பிடித்தது. எரிசக்தித் துறையில் எனது பத்து ஆண்டுகளில், நான் பேரரசுகளையும், போர்களையும், பிழைப்புக்கான போராட்டங்களையும் கண்டிருக்கிறேன். இது எந்த வகையிலும் முக்கியமற்றது அல்ல—உண்மையில், இது ஒரு தனிநபருக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது—ஆனால், இதைக் கையாள்வதற்கோ அல்லது இந்தத் தகவலைப் பயன்படுத்துவதற்கோ திறன்களோ கட்டமைப்புகளோ இருக்கட்டும், வாய்ப்பே அரிதாகவே உள்ளது. மாறாக: “உணர்ச்சிகளுக்கு இங்கே இடமில்லை!” ஆனால் அது உணர்ச்சிகளைப் பெரிதாகப் பாதிப்பதில்லை.

அவை இன்னும் அங்கேயேதான் இருக்கின்றன. நீங்கள் அவற்றுக்கு எவ்வளவு குறைவான இடத்தைக் கொடுக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவற்றின் தாக்கம் இருக்கும். “ஆலோசனை” முதுகலைப் பட்டப்படிப்பு, செயல்முறை ஆலோசனைக்கான கதவைத் திறந்து, எனது பேரார்வத்திற்கும் மற்றொரு தொழில்முறைத் திறனுக்கும் என்னை இட்டுச் சென்றது: ஒத்துழைப்பை வடிவமைத்தல். இது ஒவ்வொரு தனிநபரிடமிருந்தும்—என்னிடம், உங்களிடம்—தொடங்குகிறது, மேலும் அதன் நோக்கம் விரிவடையும்போது இதன் சிக்கலான தன்மையும் குறைவதில்லை. 15 ஆண்டுகளாக, நான் இலாப நோக்குடைய மற்றும் இலாப நோக்கற்ற ஆகிய இரு துறைகளிலும்—ஒரு நிறுவன மேம்பாட்டாளர், மத்தியஸ்தர், மேற்பார்வையாளர், பயிற்சியாளர் மற்றும் கல்விப் பயிற்றுவிப்பாளர் என ஆலோசனைப் பணியில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டுள்ளேன்.

நான் முழு மனதுடன் ஒரு நிறுவன மேம்பாட்டாளர், ஒரு பொறியாளர், மேலும் ஒரு பொருளாதார நிபுணர்; மக்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டே, அவர்கள் உண்மையில் நடுநிலையாகச் செயல்படுவதை உறுதி செய்வதே எனது குறிக்கோள். இது ஏதோ ஒரு சலிப்பூட்டும் யோசனையாகவோ அல்லது கண் துடைப்பாகவோ இல்லாமல், மிகவும் திறமையான மற்றும் அர்த்தமுள்ள ஒரு அணுகுமுறையாகும்.