"நாம் போதுமானவர்கள் அல்ல என்பது நமது ஆழ்ந்த பயம். நாம் அளவிட முடியாத அளவுக்கு சக்திவாய்ந்தவர்கள் என்பது நமது ஆழ்ந்த பயம். நம்மை மிகவும் பயமுறுத்துவது நமது இருள் அல்ல, நமது ஒளிதான். நாம் நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்கிறோம், நான் புத்திசாலியாக, அழகாக, திறமையானவனாக, அற்புதமாக இருக்க யார்? உண்மையில், நீங்கள் யாராக இருக்கக்கூடாது? நீங்கள் கடவுளின் குழந்தை. நீங்கள் சிறியதாக விளையாடுவது உலகிற்கு சேவை செய்யாது. மற்றவர்கள் உங்களைச் சுற்றி பாதுகாப்பற்றதாக உணரக்கூடாது என்பதற்காக சுருங்குவதில் எந்த ஞானமும் இல்லை. குழந்தைகளைப் போலவே நாம் அனைவரும் பிரகாசிக்க வேண்டும். நமக்குள் இருக்கும் கடவுளின் மகிமையை வெளிப்படுத்தவே நாம் பிறந்தோம். அது நம்மில் சிலரிடம் மட்டுமல்ல; அது எல்லோரிடமும் உள்ளது. மேலும், நமது சொந்த ஒளியை பிரகாசிக்க விடும்போது, ​​நாம் அறியாமலேயே மற்றவர்களுக்கும் அதையே செய்ய அனுமதி அளிக்கிறோம். நமது சொந்த பயத்திலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படுவதால், நமது இருப்பு தானாகவே மற்றவர்களை விடுவிக்கிறது. "மரியன்னே வில்லியம்சன் எழுதியது"