மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் போதைக்கு அடிமையான குற்றவாளிகளைக் கொண்ட ஒரு தடயவியல் மருத்துவமனையில் நான் ஒரு சமூக ஆசிரியராகப் பணிபுரிகிறேன். 2010 ஆம் ஆண்டு, சில நேரங்களில் ஆக்ரோஷமாகவும், அணுகுவதற்கு கடினமாகவும் இருக்கும் நோயாளிகளுக்கு வேறு அணுகுமுறைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​வன்முறையற்ற தகவல்தொடர்பு முறையைக் கண்டுபிடித்தேன். அதிக ஆக்கிரமிப்பு இருக்கும் இடங்களில் தொடர்பு மற்றும் தொடர்பை மீண்டும் ஏற்படுத்த NVC என்னை அனுமதிக்கிறது என்பதைக் கண்டறிந்துள்ளேன்.

நோயாளிகள் மற்றும் ஊழியர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு வித்தியாசமான தொடர்பை - சரி, தவறு என்பதைத் தாண்டிய தொடர்பை - வழங்குவதற்காக, எனது சொந்த மருத்துவமனையிலும், பிற மருத்துவமனைகளிலும், குடியிருப்பு வீடுகளிலும் அறிமுக மற்றும் ஆழமான கருத்தரங்குகளை நான் வழங்குகிறேன். எல்லா நடத்தைகளும் நமது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முயற்சிப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்ற கருத்து, குறிப்பாக குற்றவாளிகளுடன் பணிபுரியும் போது, ​​குற்றத்தை சமாளித்து மீண்டும் மனிதநேயத்தைக் கண்டறிவதற்கான வாய்ப்பைத் திறக்கிறது.