என் தொலைநோக்கும் இலட்சியமும்:

ஒவ்வொரு மனிதரும், அவர்கள் கடந்து செல்லும் துன்பங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், நிபந்தனையின்றி வரவேற்கப்படும் ஒரு உலகத்தை நான் கனவு காண்கிறேன்.
கண்ணீர், கோபம் மற்றும் சிரிப்பு ஆகிய அனைத்திற்கும் இடம் இருக்கும் ஒரு உலகத்தை நான் கனவு காண்கிறேன்.
வாழ்க்கையின் அதிர்ச்சிகளையும் சவால்களையும் யாரும் தனியாக எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லாத ஒரு உலகத்தை நான் கனவு காண்கிறேன்.
இறுதியாக, பச்சாதாப ஆதரவு அமைப்புகள் மிகவும் பரவலாக இருக்கும் ஒரு உலகத்தை நான் கனவு காண்கிறேன்; அங்கு, தங்கள் குரல் கேட்கப்பட வேண்டும் மற்றும் அரவணைக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஒவ்வொரு கோரிக்கைக்கும் ஒரு பதில் கிடைக்கும்.
தனிநபர்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் (பள்ளிகள், நிறுவனங்கள் போன்றவை) முழுநேரமாக NVC-ஐப் பகிர்வதும், பச்சாதாபம் மற்றும் NVC மூலம் ஆதரவு அமைப்பு சமூகங்களை இணைந்து உருவாக்குவதும் இந்த புதிய உலகத்திற்கான எனது பங்களிப்பாகும்.

ஓரியன் போயர்:

மற்றவர்களுடனான முரண்பாடுகள், எனக்குள்ளேயே ஏற்பட்ட முரண்பாடுகள் மற்றும் ஒரு வேதனையான குழந்தைப்பருவம் என வலியே என்னை NVC-க்கு இட்டுச் சென்றது. Marshall Rosenberg'வார்த்தைகள் ஜன்னல்களா அல்லது சுவர்களா' என்ற புத்தகத்தை நான் படித்தபோது எனக்கு 22 வயது. அதை ஒரே மூச்சில் படித்து, ஆழ்ந்த தாக்கத்தையும் நெகிழ்ச்சியையும் அடைந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அப்போது, ​​"இறுதியாக! வாழ்வதற்கும் பழகுவதற்கும் வேறு ஒரு வழி இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது!" என்று எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். அவரைச் சந்தித்ததற்கும், அவரிடமிருந்து தீவிரமாகக் கற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்ததற்கும் நான் அதிர்ஷ்டசாலியாக உணர்கிறேன்.

இந்தப் பாதை என்னை இவ்வளவு ஆழத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் என்று நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்ததில்லை... இது வெறும் தகவல் தொடர்புக்கான ஒரு கருவி என்பதை விட, இந்தச் செயல்முறையை நான் ஒரு வாழ்க்கைக் கலையாகப் பார்க்கிறேன்; இது எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள ஆழமான அம்சங்களுடன் என்னை இணைக்க உதவுகிறது.

NVC உடனான எனது பயணம், எனது சொந்த சவால்களை (துக்கம், பாதுகாப்பின்மை, மனச்சோர்வு, கோபம், அவமானம்..., போன்றவை) கருணையுடன் வரவேற்கக் கற்றுக்கொண்டது, மற்றவர்களின் வேதனையான அனுபவங்களை எனக்குப் பரிச்சயமாகவும் இயல்பாகவும் உணர வைத்துள்ளது. சங்கடமான உணர்ச்சிகளைக் காணும்போது நான் எப்போதும் நெகிழ்ச்சி அடைகிறேன், ஏனென்றால் அவற்றை நான் ஒரு இழையாக, மிகவும் விலைமதிப்பற்ற ஒன்றின் அறிகுறியாகப் பார்க்கிறேன்—வாழ்க்கையை நோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஏக்கங்கள்.

நான் இந்தச் செயல்முறையை ஒரு பாதையாக வாழ்கிறேன். நான் இன்னும் இலக்கை அடையவில்லை. நான் ஒரு மனிதனாக நடக்கிறேன், விழுகிறேன், முயற்சிக்கிறேன், துக்கிக்கிறேன், கொண்டாடுகிறேன்! அதே நேரத்தில், NVC எனக்குக் கொண்டு வந்தவற்றால் நான் என்றென்றும் நன்றியுடனும் உத்வேகத்துடனும் உணர்கிறேன்: பல சிகிச்சைகள் எனக்குத் தோல்வியளித்த இடத்தில், பச்சாதாபத்துடன் செவிமடுத்தல் (NVC-யின் மிக முக்கிய அம்சம்) என் இதயத்தில் மீள்திறன், கருணை மற்றும் நம்பிக்கையின் விதைகளை விதைத்தது.

எனது கற்றல் செயல்முறை:

எனக்கு 22 வயதாக இருந்தபோது நான் NVC-க்குள் நுழைந்தேன், உடனடியாக அதற்கு அடிமையாகிவிட்டேன். நிக்கோல் அசிங்கோர்ட், ஆன் பூரிட், லிஸ் ரோடியன், வெரோனிக் புருசோரியோ, சலீம் இப்ராஹிம் மற்றும் பாஸ்கல் மோல்ஹோ போன்ற பல பிரெஞ்சு NVC பயிற்சியாளர்களிடம் நான் கற்றுக்கொண்டேன். பின்னர், நான் மார்ஷலையும் சந்தித்தேன், மேலும் பல ஆண்டுகளாக அவருடைய பல பயிலரங்குகளில் கலந்துகொண்டேன் (மொத்தம் 40 நாட்கள் பயிற்சி). ராபர்ட் கோன்சாலஸ் (அமெரிக்கா), லிவ் லார்சன் (ஸ்வீடன்) போன்ற பிற சர்வதேச பயிற்சியாளர்களையும் நான் சந்தித்து அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டேன்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எனது நெருங்கிய நண்பரும் சக ஊழியருமான, சான்றளிக்கப்பட்ட பயிற்சியாளர் யோரம் மொசென்சோனுடன் இணைந்து துலூஸ் நகரில் NVC-ஐப் பகிரத் தொடங்கினேன். இன்று, NVC சமூகம் பெரியதாகவும் துடிப்பானதாகவும் உள்ளது.

நான் என்ன வழங்குகிறேன்?

நான் உலகின் பல்வேறு இடங்களில் அறிமுகங்கள், மாநாடுகள் மற்றும் பயிலரங்குகளை நடத்தியுள்ளேன். நான் தனிநபர் குணப்படுத்தும் அமர்வுகள் மற்றும் தியானத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றவள்.