இணைப்பின் ஓசை.

ஒரு இசை ஆசிரியராக, எனது பயிற்சி அமர்வுகளில் இசை மற்றும் சொற்களற்ற கூறுகளை நான் உள்ளடக்குகிறேன். இசை என்பது ஆழ்மனதிற்கான ஒரு நேரடி நுழைவாயில். சில நேரங்களில், நமது சொந்தக் குரல்கள் கேட்கப்படுவதற்கும், குழுவில் உள்ளவர்களின் குரல்களைக் கேட்பதற்கும் நாம் ஒரு பாடலைப் பாடுகிறோம். சில நேரங்களில், இசைக்கருவிகளுடன் ஒரு சொற்களற்ற பயிற்சியையோ, நடனத்தையோ, அல்லது செவிமடுக்கும் பயிற்சியையோ செய்கிறோம். அந்தத் தருணங்களில், 'சரியாக இருக்க வேண்டும்' என்ற இரைச்சல் உடனடியாக மறைந்துவிடுகிறது.

எந்தவிதத் தீர்ப்புமின்றி உற்றுநோக்கி, என்ன தேவை என்பதை உணர்ந்து, நமது பிரசன்னத்தின் மூலம் உடனடியாகப் பதிலளிக்கும் ஒரு வெளி உருவாகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அகிம்சைத் தொடர்பாடலுக்கும் இசைக்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பு இதுதான்: நாம் உள்ளார்ந்த அர்த்தங்களைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம், 'சரி தவறு' என்ற வட்டத்திற்கு வெளியே இருக்கிறோம், மேலும் இதயத்தோடு இதயம் இணைகிறோம்.

நாம் தொடர்பு கொள்ளும்போது, ​​பெரும்பாலும் அதன் நேரடி உள்ளடக்கத்தில் கவனம் செலுத்துகிறோம். உளவியலாளர் ஆல்பர்ட் மெஹ்ராபியன், தனது 7-38-55 விதியின் மூலம், நமது தொடர்பு ஒரு பனிப்பாறையைப் போன்றது என்றும், அதன் பெரும்பகுதி ஆழ்மனதில், நீரின் மட்டத்திற்குக் கீழே உள்ளது என்றும் விளக்கினார். தகவல் தொடர்பு என்பது 55 சதவீதம் உடல் மொழி (குறிப்பாக முகபாவனைகள்), 38 சதவீதம் குரல் ஏற்ற இறக்கம் மற்றும் குரல் பயன்பாடு (சத்தம், சுருதி, அழுத்தம்), மற்றும் 7 சதவீதம் பேசப்படும் வார்த்தைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டது என்று அவர் கூறுகிறார்.
இதில் வியக்கத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், நாம் பெரும்பாலும் அந்த ஏழு சதவீதத்தின் மீதே கவனம் செலுத்துகிறோம், ஆனால் உண்மையான வாழ்க்கை ஆழ்மனதில் நிகழ்கிறது. ட்ஜூ வான் டென் பெர்க் சரியாக விவரிப்பது போல, ஆழ்மனதில்தான் வாழ்க்கை உண்மையாக வாழப்படுகிறது. இதை உணர்ந்துகொண்டது என் வாழ்க்கையையும் அடியோடு மாற்றியுள்ளது.

என்னைப் பொறுத்தவரை, அகிம்சைத் தகவல் தொடர்பு ஒரு வாழ்க்கை முறையாகவும், வாழும் கலையாகவும் மாறிவிட்டது. இதற்கு வளர்ந்து வரும் விழிப்புணர்வும், மற்றவரைச் சமமான நிலையில், ஆழ்ந்த மரியாதையுடனும் உண்மையான ஆர்வத்துடனும் சந்திக்கும் ஒரு உள்ளார்ந்த மனப்பான்மையும் தேவைப்படுகிறது. இது கேட்பதற்கு எளிமையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் யதார்த்தம் பெரும்பாலும் மிகவும் சவாலானதாகவே அமைகிறது. ஒருவர் தனது கருத்தை நிரூபிக்க உரையாடல்களைப் பயன்படுத்திய ஒரு காலகட்டத்தில் நான் வளர்ந்தேன். அகிம்சைத் தகவல் தொடர்பை உண்மையாக வாழ்ந்ததன் மூலம், எனக்கு இது வேதனையாகவும் அதே சமயம் அழகாகவும் தெளிவாகியது: நான் சொல்வது சரி என்பதை விட, மற்றொரு நபருடனான இணைப்பு எனக்கு மிகவும் மதிப்புமிக்கது. அந்த இணைப்புக்கு உண்மையாகக் கேட்பது, புரிந்துகொள்வது, திறந்த கேள்விகளைக் கேட்பது, மற்றும் ஆழமான உள்ளுணர்வைத் தேடுவது அவசியம்: மற்ற நபரின் உள்ளே உண்மையில் என்ன நடக்கிறது?

அதே சமயம், இந்தப் பயணம் கண்ணாடியில் என்னையே பார்க்கக் கற்றுக் கொடுத்தது. என் அக உலகில் என்னென்ன விருப்பங்களும், ஆசைகளும், தேவைகளும் இருக்கின்றன? அந்தத் தேடல் பயணம், நான் முன்பே கற்பனை செய்திருந்ததை விட முற்றிலும் மாறுபட்ட பதில்களை அளித்தது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில், பாதுகாப்பு, சொந்தம் என்ற உணர்வு, சுய அன்பு, தன்னம்பிக்கை, பாராட்டு, அன்பு, மற்றும் இணைப்பு போன்ற ஆழமான, உலகளாவிய தேவைகள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பது தெரியவந்தது.
இதைக் கண்டறிந்தபோது நான் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனேன். மேலும், மற்றவர்கள் தங்களின் தேவைகளைக் கண்டறிய நான் உதவ முடியும் என்பதையும், உதவ விரும்புகிறேன் என்பதையும் உணர்கிறேன். ஏனெனில், ஒருவருக்கொருவர் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது இணைப்பை உருவாக்குகிறது.