"வாழ்க்கை தன்னை எவ்வித வடிவங்களில் வெளிப்படுத்துகிறது?" "இயற்கை எனக்குள் எப்படி வாழ்கிறது?" "எனக்குள் இருக்கும் ஒருங்கிணைப்புக்கும் இணைப்புக்கும் எது உதவுகிறது?" "வாழ்க்கைக்கு எது உதவுகிறது?"....

இந்தக் கேள்விகள்தான் என்னை உயிரியல் படிக்கவும், இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயாகவும், வெளிப்புறக் கல்வியில் பயிற்சி பெறவும், NVC-க்கான பயிற்சியாளராகவும் மற்றும் IFS பயிற்சியாளராகவும் சான்றிதழ் பெறவும் தூண்டின.

ஒரு பின்னப்பட்ட வலைப்பின்னலின் இழைகளில் மிதிவண்டி ஓட்டுவது போன்ற ஒரு உள் பிம்பத்துடன், சமூகம் குறித்த கேள்வி என்னை நெகிழச் செய்கிறது: நாம், அனைத்து உயிரினங்களும் முக்கியமானவர்கள், நமது தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படும், நாம் ஒரு சமூகத்தின் அங்கம் என்ற நம்பிக்கையைத் திறக்கும் ஒரு உறுதியான, உண்மையான உள் அனுபவமாக ஒன்றையொன்று சார்ந்திருத்தலையும் ஒன்றிணைந்த இருப்பையும் நான் எப்படி உருவாக்க முடியும்?

ஆண்டின் பாதி காலம் ஸ்பெயினின் கிராமப்புறங்களிலும், மீதிப் பாதி காலம் தெற்கு ஜெர்மனியிலும் மின்சார வசதியின்றி வாழ்ந்து, நிலத்தைப் பேணுவதையும், சமூகத்தில் செழித்து வாழ்வதற்கான திறன்களை மீண்டும் கண்டறிவதற்கும் நான் பங்களிக்கிறேன்.

2020 முதல், மிதிவண்டி ஓட்டவும், இரயில் மற்றும் பொதுப் பேருந்தில் பயணிக்கவும் நான் முடிவு செய்துள்ளேன்; இந்த முடிவுகள் எனது வாழ்க்கை முறையை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதையும், அன்றாட வாழ்வில் "போதுமான தன்மை" என்பது எனக்கு என்ன அர்த்தம் என்பதையும் பரிசோதித்து வருகிறேன்.

இன்டர்னல் ஃபேமிலி சிஸ்டம்ஸ் மாதிரி (ரிச்சர்ட் ஸ்வார்ட்ஸ்) உடன் 1-க்கு-1 அமர்வுகளில் நான் மக்களுடன் செல்கிறேன் , தனிநபருக்கு இடம் ஒதுக்குகிறேன். நான் NVC இல் வாராந்திர பயிற்சி குழுக்களை வழங்குகிறேன், குழுக்களாக நாம் ஒருவருக்கொருவர் கேட்கக்கூடிய இடத்தை உருவாக்குகிறேன். மேலும் குழு அமைப்பை இன்னும் அதிகமாகத் திறந்து, குறைந்த தத்துவார்த்த உள்ளீட்டைக் கொண்டு கேட்பதற்கு அதிக இடத்தை வழங்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன், நான் தற்போது ஒரு சமூகக் கட்டிட வசதியாளராக (ஸ்காட் பெக்) பயிற்சி பெற்று வருகிறேன் .