வன்முறையற்ற தொடர்பு (NVC) உடனான எனது கதை பிப்ரவரி 2010 இல் காதலர் தின மாலையில் தாமஸ் டி'அசெம்பர்க் நடத்திய மாநாட்டின் போது தொடங்கியது. அது ஒரு உண்மையான வெளிப்பாடு: எனது ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் மற்றும் அபிலாஷைகளுடன் எதிரொலிக்கும் மனிதகுலத்தின் பார்வையை நான் கண்டுபிடித்தேன், குறிப்பாக அதன் மையத்தில், மனிதர்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒருவருக்கொருவர் நல்வாழ்வுக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய அக்கறைக்கும் பங்களிக்க விரும்புகிறார்கள் என்ற முன்மாதிரியின் மூலம். அதே நேரத்தில், புறக்கணிக்கப்பட்ட தேவைகள் தீர்ப்புகள், புகார்கள், கோரிக்கைகள் மற்றும் குற்ற உணர்வு போன்ற வடிவங்களில் வெளிப்படுத்தப்படும்போது எனக்குள்ளும் என்னைச் சுற்றியும் உள்ள வன்முறையை நான் அறிந்தேன்.
இந்த உணர்தல் மிகவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, அது என்னை கற்றல் மற்றும் மாற்றத்தின் புதிய பாதைக்கு இட்டுச் சென்றது, படிப்படியாக ஹெலீன் டோமர்கு மற்றும் இஸ்ஸா படோவானி (2012-2015) ஆகியோருடன் AI-NVC பயிற்சித் திட்டத்தைப் பின்பற்றவும், பின்னர் ACERTIF சான்றிதழ் பாதையை (2016-20) பின்பற்றவும் என்னை வழிநடத்தியது. ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் மற்றும் பயிற்சியாளராக இந்த இரட்டை வேடங்கள் இயல்பாகவே என்னை தொழில்முறை நோக்குநிலையில் மாற்றத்திற்கு இட்டுச் சென்றன, ஏனெனில் நான் என் செயல்பாடுகளில் NVC ஐ ஒருங்கிணைப்பதில் ஆர்வமாக உள்ளேன்.
2017 ஆம் ஆண்டில், நான் ஹெலீன் டோமர்குவுடன் AI-NVC திட்டத்தின் கற்பித்தல் குழுவில் சேர்ந்தேன், அங்கு அவர் ஒரு முக்கிய நபராக உள்ளார். பல ஆண்டுகளாக இந்தப் பயிற்சியில் நான் உற்சாகமாக ஒத்துழைத்து வருகிறேன். இந்த மூன்று ஆண்டு திட்டங்களில் நான் குறிப்பாக ரசிப்பது என்னவென்றால், குணப்படுத்தும் பங்களிப்பை தொடர்ந்து ஆழப்படுத்துவதும் அதன் சக்தியை அனுபவிப்பதும் ஆகும். ஆதரிக்கப்படுபவர்களின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு, கண்ணியம் மற்றும் இறையாண்மையை ஊக்குவிக்கும் அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துவதையும் நான் பாராட்டுகிறேன். அதிக மனிதநேயம், அமைதி மற்றும் பகிர்வை நோக்கிய சமூக பரிணாமத்திற்கு தனிப்பட்ட மாற்றங்கள் ஒரு முன்நிபந்தனை என்று நான் நம்புகிறேன்.
NVC-ஐ கற்பிக்க நான் உந்துதல் பெறும் பிற சூழல்களுடன் ஒப்பிடும்போது, ஒரு கல்வியாளராக எனது தொழில்முறை அனுபவமும், மூன்று குழந்தைகளுக்கு தாயாக எனது அனுபவமும் சில நேரங்களில் கல்வி, நிறுவனங்கள் மற்றும் பெற்றோர் பராமரிப்பு ஆகிய துறைகளை நோக்கி என்னை வழிநடத்துகின்றன. அதே நேரத்தில், பொதுவாக அனைத்து வகையான பார்வையாளர்களுடனும் பணியாற்றுவதில் எனக்கு ஆர்வம் உள்ளது, ஏனெனில் நான் உறவுகளையும் மக்களையும் அவர்களின் பன்முகத்தன்மையில் விரும்புகிறேன் என்று நான் நம்புகிறேன்.
Mon histoire avec la CNV commence un soir de Saint Valentin, en février 2010, lors d’une conférence de Thomas D’Assembourg. Ce fut un véritable coup de foudre : je découvre une vision de l’humain qui répond à mes perceptions et aspirations profondes, notamment à travers le postulat que dans son essence d’origine, l’être humain aime par-dessus tout contribuer au bien-être les uns des autres et prendre soin de la vie. En même temps je prends conscience de la violence, en moi et autour de moi, quand les besoins négligés s’expriment sous la forme de jugements, de plaintes, d’exigences, de culpabilisation.
Le déclic est suffisamment bouleversant pour m’entrainer sur une nouvelle voie d’apprentissage et de transformation qui m’amène petit à petit à suivre le cursus en AI-CNV avec Hélène Domergue et Issâ Padovani (2012-15), puis la filière ACERTIF (2016-20). Ces 2 casquettes d’accompagnante et de formatrice me conduisent tout naturellement vers un changement d’orientation professionnelle car j’ai à cœur de mettre la CNV au cœur de mes activités.
En 2017 je rejoins Hélène Domergue dans l’équipe pédagogique du cursus AI-CNV dont elle est personne source. C’est avec beaucoup d’enthousiasme que je coopère depuis plusieurs années dans cette formation. Ce qui me plait particulièrement lors de ces cursus sur 3 ans c’est de continuer d’approfondir le jeu de rôle de guérison et d’en expérimenter sa puissance. J’apprécie aussi de transmettre une posture qui favorise qui favorise la responsabilisation personnelle, la dignité et la souveraineté des personnes accompagnées. Je nourris la confiance que les transformations individuelles sont le préalable de l’évolution de la société vers davantage d’humanité, de paix et de partage.
Par rapport aux autres contextes où j’ai de l’élan à transmettre la CNV, mon expérience professionnelle d’éducatrice et mon vécu de maman de 3 enfants m’orientent de temps en temps vers les domaines de l’école, de l’institution et de la parentalité.
En même temps, à priori, tous les publics peuvent susciter mon intérêt car je crois pouvoir affirmer que j’aime la relation et les gens dans leur diversité.
