இது என்னுடைய கதை, எனக்குள்ளும் மற்றவர்களுடனும் தொடர்பு கொள்ள நான் தேடும் முயற்சி. இது அசாதாரணமானது அல்ல அல்லது வேறு எந்தக் கதையையும் விட வித்தியாசமானது அல்ல, ஆனால் இது என்னுடையது, இதைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன், இதனால் மற்றவர்கள் உத்வேகம் பெறுவார்கள், இந்த சாலையில் நான் இருந்ததை விட குறைவான தனிமையாக இருப்பார்கள், அல்லது இது எப்போதும் எனக்கு மருந்தாக இருப்பதால் நன்றாக சிரிக்கலாம். நீங்கள் என்னுடன் சேர விரும்புகிறீர்களா? வரவேற்கிறோம். 

முடிவு என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? மற்றவர்களுடன் இணைவதற்கு நான் எப்போதிருந்தே சிரமப்பட்டு வந்தேன். எல்லாமே என்னைப் பற்றிய "மிக அதிகமாக" இருந்தது. மிக நேரடியான, அதிக ஆற்றல், அதிக சத்தம், அதிக உணர்ச்சி, மிகவும் சலிப்பு, ... அதற்கு மேல் நான் எப்போதும் மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் அது ஒருபோதும் போதுமானதாக இல்லை. எனக்கு எவ்வளவு அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டாலும், நான் நேசிக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது தகுதியானதாகவோ உணரவில்லை. 

வாழ்க்கை நடந்தது, அநியாயம் நடந்தது, ஒருநாள் நான் வன்முறையற்ற தொடர்பைக் கண்டுபிடித்தேன். அது எனக்கு உண்மையான சுய இணைப்புக்கான திறவுகோலை வழங்கியது, மற்றவர்களுடனான தொடர்பு உண்மையிலேயே சாத்தியமானது. 

எனது பயணத்தில், DAS பெல்ஜியத்தில் உள்ள மக்களை நான் சந்தித்தேன், தினமும் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கும் இந்த மக்களைக் காதலித்தேன், முதல் முறையாக, வீட்டிற்கு திரும்பி வருவது போல் உணர்ந்தேன். இப்போதெல்லாம், நான் DAS பெல்ஜியத்தில் கார்ப்பரேட் இணைப்பு கூட்டாளராக பணிபுரிகிறேன், ஏனென்றால் இணைப்பு எனது மிகப்பெரிய ஆர்வம் மற்றும் நாங்கள் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் முக்கியமானது. இது சக ஊழியர்களிடையே, அணிகளுக்கு இடையில், மக்கள் மற்றும் அவர்களின் மேலாளர்களுக்கு இடையில், வாடிக்கையாளர்களுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் இடையில், வழங்குநர்கள் மற்றும் நிறுவனத்திற்கு இடையில் முக்கியமானது, .... இது வாழ்க்கையை மிகவும் அழகாக மாற்றும்.

என்னுடைய மிகப்பெரிய கனவுகளில், நான் கண்டுபிடித்ததை உலகத்துடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன், தொடர்பு மற்றும் சமூக மாற்றத்தைச் சுற்றி என்னால் முடிந்த அனைவருக்கும் ஊக்கமளிக்கிறேன். இன்று நான் என்னை எவ்வளவு அதிகமாக குணப்படுத்துகிறேனோ, அவ்வளவுக்கு மற்றவர்களிடமிருந்து எனக்கு அங்கீகாரம் குறைவாகவே தேவைப்படுகிறது என்பதை நான் எப்போதும் விட அதிகமாக உணர்கிறேன். எனவே, சத்தமாகச் சொல்லுங்கள், பெருமையாகச் சொல்லுங்கள்: “எனது LinkedIn சுயவிவரத்தில் நீண்ட மற்றும் சிக்கலான தலைப்புகள், பல ஆடம்பரமான படிப்புகள் மற்றும் நான் மதிப்புமிக்கவன் மற்றும் நேசிக்கத்தக்கவன் என்பதை நிரூபிக்க கோடிக்கணக்கான சான்றிதழ்கள் இனி எனக்குத் தேவையில்லை. நான் நான், அதுதான் அது.”

இப்போது நீண்ட பதிப்பு செய்ய விரும்புவோருக்கு, என்னுடன் தங்கியதற்கு நன்றி 😉

அர்த்தத்தையும் என் இடத்தையும் தேடும் எனது தேடல் நான் பிறந்தபோதுதான் தொடங்கியது என்று நினைக்கிறேன். ஒரு குழந்தையாக, உலகத்தைப் பற்றி மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தேன், குறிப்பாக மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறார்கள், மேலும் தங்களைப் பற்றியும் ஆர்வமாக இருந்தேன். என் அம்மாவுடன் மளிகைக் கடைக்குச் செல்லும்போது, ​​நான் மக்களைப் பார்த்து என் தலையை சாய்க்கத் தொடங்கும் போதெல்லாம், அவள் மூச்சைப் பிடித்துக் கொள்வாள்! நான் தன்னிச்சையாகக் கேட்க ஆரம்பித்தேன்: 'நீ ஏற்கனவே இவ்வளவு கொழுப்பாக இருக்கும்போது ஏன் இவ்வளவு குக்கீகளை வாங்குகிறாய்?'. 'நீ ஏன் இவ்வளவு சிறியவள், உன் கார் இவ்வளவு பெரியது?'. நான் ஒரு சக மாணவனிடம் கூட அவளுடைய மூக்கு ஏன் ஒரு உருளைக்கிழங்கு போல இருக்கிறது என்று கேட்டேன்? நீங்கள் கற்பனை செய்யக்கூடியபடி, நான் உண்மையிலேயே கேட்கும் கேள்விகள் பொதுவாக பாராட்டப்படாதவை. நான் ஏற்படுத்திய சேதத்தால் நான் பெரும்பாலும் பயந்தேன். வளர்வது எளிதானது அல்ல, மக்களுடன் பழகுவது இன்னும் குறைவாக இருந்தது. நான் வேலை செய்யத் தொடங்கியபோது, ​​எனக்கு எப்போதும் ஒரு சவால் தேவைப்பட்டது, ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு எனக்கு ஒரு புதியது தேவைப்பட்டது. இதன் மூலம் 4 வெவ்வேறு நிறுவனங்களில் 10 வெவ்வேறு வேலைகளைச் செய்து பணிநீக்கம் செய்யாமல் இருக்க வழிவகுத்தது. இது 2000 களின் முற்பகுதியில் இருந்தது என்பதையும், வேலை தேடுவது அதிகம் பாராட்டப்படவில்லை என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது. 

அந்த நேரத்தில், என்னுடைய இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கவும், மதிப்புள்ளதாகவும் நேசிக்கப்படுவதாகவும் உணர மற்றவர்களிடமிருந்து எனக்கு தொடர்ந்து அங்கீகாரம் தேவைப்பட்டது.

2007 ஆம் ஆண்டு எங்கள் இரண்டாவது மகள் பிறந்த பிறகு, நான் ஒரு தொழில் ஆலோசனையைத் தொடங்கி மீண்டும் பள்ளிக்குச் சென்றேன். ஆசிரியராக மூன்று ஆண்டுகள் முழுநேரமாகப் படித்தேன், என் வாழ்க்கையின் சிறந்த தேர்வு, அதை நான் விரும்பினேன், அங்குதான் உண்மையான குணப்படுத்துதல் தொடங்கியது. நான் மாணவர்களில் ஒருவராக இருந்தேன், இன்றும் நான் காணும் நண்பர்களை உருவாக்கினேன். எனது படிப்புகளில் ஒன்று Marshall Rosenberg வன்முறையற்ற தொடர்பு (NVC) என்ற புத்தகம், எனது பயணம் மற்றொரு கட்டத்தை எடுத்தது. 

அதன் பிறகு நான் பள்ளிகளில் ஓரிரு ஆண்டுகள் பணியாற்றினேன், ஆனால் புதிய எல்லைகளை ஆராய்வதே எனது ஏக்கமாக இருந்தது. எங்களுக்கு இன்னொரு குழந்தை பிறந்தது, சிரமங்களை எதிர்கொண்ட மாணவர்களுடன் நான் மேலும் மேலும் பணியாற்றினேன். திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​அவர்களில் ஒருவருக்கு நான் உதவி செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும், நானே உதவி செய்தேன் என்பதை உணர்கிறேன். நான் என்னை ஒரு மாணவருக்கான பயிற்சியாளர் என்று அழைக்கத் தொடங்கினேன், மேலும் இந்தப் பட்டத்தையும் 'பெற' விரும்பினேன், பல பயிற்சிகளைப் பின்பற்றத் தொடங்கினேன். அடுத்த ஆண்டுகளில் நான் தேவதைகளையும் பேய்களையும் சந்தித்த எனது பயணத்தில் முதலீடு செய்தேன், அவை இரண்டும் சமமாக மதிப்புமிக்கவை என்பதைக் காட்டின. நான் செய்த பல சான்றிதழ் பயிற்சிகளின் போது நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன், மேலும் எனது குணப்படுத்துதலை உண்மையிலேயே ஊக்குவித்த ஒன்று எனது NVC பயணம். இது இன்னும் தொடர்கிறது. எம். ரோசன்பெர்க் கூறினார்: "நீங்கள் புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. படிப்படியாக முட்டாள்தனம் குறைய இது போதுமானது."

கடைசியாக ஆனால் குறைந்தது அல்ல. நான் என் கணவர் மற்றும் குழந்தைகளுடன் வாழ்கிறேன், இந்தப் பயணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன், அவர்கள்தான் நான் என்னைக் குணப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய முதல் இடம், அதற்காக நான் என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். 

இதையெல்லாம் ஏன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்? இது எனது பயணத்திற்கான எனது அங்கீகாரத்தை எனக்கு நானே அளித்துக் கொள்ளும் ஒரு வழியாகும், இறுதியில் அது என் வாழ்நாள் முழுவதும் இணைப்புக்கான ஏக்கத்தைப் பற்றியது, இன்னும் அப்படியே உள்ளது. அந்த ஆண்டுகளில் நான் மீண்டும் மீண்டும் சாலையில் திரும்ப வேண்டிய ஒரு உந்துதல். நான் என்னை நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு நபராகவும், வாழ ஏங்குவதாகவும் பார்த்து முடித்துவிட்டேன். இன்று, நான் என்னை ஒரு பயிற்சியாளராகவோ, பயிற்சியாளராகவோ, பயிற்சியாளராகவோ, மத்தியஸ்தராகவோ, ஆலோசகராகவோ, வழிகாட்டியாகவோ, சிறிது காலத்திற்கு குளிர்ச்சியாகவும் விரும்பத்தக்கதாகவும் ஒலிக்கும் எந்த வார்த்தையாகவும் பார்க்கவில்லை. நான் இனி என்னை ஒரு காயமடைந்த நபராகவோ அல்லது குணப்படுத்துபவராகவோ மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. 

நான் என் பின் பையுடன் என் பயணத்தில் இருக்கிறேன், சில நேரங்களில் திறந்த மற்றும் விளையாடத் தயாராக, சில நேரங்களில் பயந்து மூடிய, சில நேரங்களில் என்னைப் பற்றிய சிறந்த பதிப்பு, சில நேரங்களில் மோசமானது.

நான் ஊக்கப்படுத்தவும், ஊக்கப்படுத்தப்படவும், கேட்கவும், பட்டியலிடப்படவும், தூண்டப்படவும், தூண்டுகோலாகவும் இருக்கவும், நேசிக்கவும், நேசிக்கப்படவும் ஏங்குகிறேன். எனக்கு 43 வயது, நானாக இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மற்றொரு அடுக்கை வாழ வேண்டிய நேரம் இது.

வழியில் கிடைத்த அனைத்து பரிசுகளுக்கும் உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி. நீங்கள் எங்கிருந்தாலும், உங்கள் அனைவரையும் இணைக்கும் மற்றும் அர்த்தமுள்ள பாதை அமைய வாழ்த்துகிறேன்.

மிகுந்த அன்பு 

கேத்தரின், டவுடோ, மாமி, கேட், கேத்ஜே, கிகி, கேடோச், ..