2011-ல், என் பெற்றோருடன் ஒரு அறிமுகக் கருத்தரங்கிற்குச் சென்றபோது, ​​தற்செயலாக அகிம்சைத் தொடர்பாடலைப் பற்றி அறிந்துகொண்டேன். அது என்னை உடனடியாகக் கவர்ந்தது: அகிம்சைத் தொடர்பாடல் பற்றிய அனைத்தும் எனக்கு மிகவும் தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் தோன்றியது, மேலும் அதை அறிவுப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்வதும் மிகவும் எளிதாக இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்த ஆண்டுகளில், வெகுமதிகளும் தண்டனைகளும் அன்றாட வழக்கமாக இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில் பல பத்தாண்டுகள் வாழ்ந்த பிறகு, அகிம்சை வழித் தொடர்பு என்பது எளிமையானதுதான், ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமானதல்ல என்பதை நான் படிப்படியாக உணரத் தொடங்கினேன்.

குறிப்பாக என் குழந்தைகளிடமும், ஒரு மேலாளராகவும், என் மீது நான் மிக அதிக எதிர்பார்ப்புகளைக் கொண்டிருந்தேன். என் சக மனிதர்களை "மகிழ்ச்சியாக" வைப்பதில் நான் வெற்றி பெறவில்லை என்றால், என்னை நானே கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டேன். எந்த விலை கொடுத்தாவது எல்லாவற்றையும் "சரியாக" செய்ய வேண்டும் என்று நான் விரும்பியதால், நான் அடிக்கடி பாதுகாப்பின்மையுடன் இருந்தேன், மேலும் என் சமநிலை உணர்வையும் இழந்தேன். எனக்கும் என் தேவைகளுக்கும் பொறுப்பேற்பதை விட, மற்றவர்களுக்கும் அவர்களின் தேவைகளுக்கும் பொறுப்பேற்பதுதான் மிகவும் முக்கியம் என்று என் ஆழ்மனதில் நான் நம்பினேன்.

நான் சுய அன்புக்கும் சுய ஏற்புக்கும் ஏங்கினேன். ஆனால், ஒரு திருமண நெருக்கடியும் அது ஏற்படுத்திய பெரும் வலியும்தான், இறுதியாக எனக்காகவும் என் தேவைகளுக்காகவும் நான் குரல் கொடுக்க என்னைத் தூண்டியது. அந்தப் பயணத்தில், கோபத்தை சரியான நேரத்தில் உணர்ந்து அதைத் தெளிவாக மாற்றினால், அது என்னை நானே நேசிக்க உதவுகிறது என்பதை நான் கற்றுக்கொண்டேன். அன்று முதல், என் கணவர், என் குடும்பம் மற்றும் சக மனிதர்களுடனான என் உறவுகள் எனக்கு மிகவும் உயிரோட்டமாக மாறியுள்ளன, மேலும் நான் மிகுந்த பாதுகாப்பையும் பெற்றுள்ளேன்.

ஒரு NVC பயிற்சியாளராக, மற்றவர்கள் தங்களைத் தாங்களே தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளவும், வன்முறையின்றி தங்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கவும், முழுமையற்றவர்களாக இருக்கும் அபாயத்தை ஏற்கவும் நான் அவர்களை ஊக்குவிக்க விரும்புகிறேன். மனிதர்களாகிய நமக்குள் மட்டுமல்லாமல், அனைத்து உயிரினங்களுடனும் இணைந்த ஒரு பரிவுள்ள மற்றும் உயிரோட்டமான சமூகத்திற்கு நான் பங்களிக்க விரும்புகிறேன்.