நமக்குள் ஏதோ உயிருள்ள ஒன்று இயங்குகிறது என்பதற்கு, அதை விவரிக்க வார்த்தைகள் தோன்றுவதற்கு முன்பே, உடல் உணர்வுகளே பெரும்பாலும் முதல் சமிக்ஞைகளாக அமைகின்றன. மார்பில் ஒரு இறுக்கம், முகத்தில் ஒருவித சூடு, வயிற்றில் ஒருவித இறுக்கம் போன்றவை தற்செயலானவை அல்ல; அவை நமது உணர்வுகளையும், பூர்த்தி செய்யப்படாத அல்லது பூர்த்தி செய்யப்பட்ட தேவைகளையும் சுட்டிக்காட்டும் அறிகுறிகளாகும்.

இந்த உணர்வுகளைக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்வது, தூண்டுதலுக்கும் பதிலுக்கும் இடையிலான கணத்தை மெதுவாக்க நமக்கு உதவுகிறது. தானாகவே எதிர்வினையாற்றுவதற்குப் பதிலாக, நாம் உள்மனதில் செவிமடுக்கத் தொடங்குகிறோம். இந்த விழிப்புணர்வு, மிகவும் நேர்மையான சுய-இணைப்பை ஆதரிப்பதோடு, பழி அல்லது தீர்ப்பு இன்றி நம்மை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதையும் எளிதாக்குகிறது

காலப்போக்கில், உடலைக் கவனிப்பது ஒரு அமைதியான நங்கூரமாக மாறுகிறது. கடினமான உரையாடல்களில் நாம் நிகழ்காலத்தில் நிலைத்திருக்கவும், உணர்ச்சி மாற்றங்களை முன்கூட்டியே கண்டறியவும், நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அதிகத் தெளிவுடனும் அக்கறையுடனும் பதிலளிக்கவும் அது உதவுகிறது.