மீண்டும் சமூகத்தில் இணையும் செயல்பாட்டில், சமூகம் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பெரும் தடையாகவும், ஒரு முக்கிய வளமாகவும் விளங்குகிறது. ஒருபுறம், சமூக ஈடுபாடு மற்றும் குடிமை அர்ப்பணிப்பில் ஏற்படும் ஒட்டுமொத்த சரிவு, ஜனநாயக சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒரு பொதுவான பிரச்சனையாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது (புட்னம், 2000; பார்பர், 1992).

அந்த வகையில், சிறையிலிருந்து திரும்பும் ஆயிரக்கணக்கான நபர்களை எதிர்கொள்ளும் சமூகங்களில், பாதுகாப்பான, ஆக்கப்பூர்வமான மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக நிலைத்திருக்கக்கூடிய குடிமை வாழ்க்கையைத் தக்கவைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மேலும் பெருமளவில் குறைந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது (ரோஸ் மற்றும் கிளியர், 1998). இதற்கு ஒரு முதன்மையான காரணம், தற்போது அல்லது முன்னர் சீர்திருத்தக் கண்காணிப்பில் இருந்த நபர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆக்கப்பூர்வமான குடியுரிமைக்கான கட்டமைப்பு ரீதியான தடைகளே ஆகும்.