Nilipata kujua Mawasiliano Isiyo na Vurugu kwa bahati mbaya mnamo 2011 nilipoandamana na wazazi wangu kwenye semina ya utangulizi na mara moja nilivutiwa: kila kitu kuhusu NVC kilionekana wazi na rahisi kwangu, na ilikuwa rahisi sana kuelewa kiakili. Katika miaka iliyofuata, polepole niligundua kuwa mwingiliano usio na Vurugu ni rahisi lakini si rahisi sana unapoishi kwa miongo kadhaa katika jamii ambapo thawabu na adhabu ndio utaratibu wa kila siku.

Hasa na watoto wangu, lakini pia kama meneja, nilikuwa na matarajio ya juu sana kwangu na nilikuwa mgumu kwangu ikiwa sikufanikiwa kuwafanya wanadamu wenzangu "wafurahi." Mara nyingi nilikuwa najihisi kutokuwa na uhakika kwa sababu nilitaka kuifanya "sawa" kwa gharama yoyote na nilipoteza hisia yangu ya uwiano. Ndani kabisa, niliamini kwamba ilikuwa muhimu zaidi kuchukua jukumu kwa wengine na mahitaji yao kuliko kuchukua jukumu kwangu na mahitaji yangu.

Nilitamani kujipenda na kukubalika. Lakini ilichukua mgogoro wa ndoa na maumivu makubwa yaliyosababishwa na hilo ili hatimaye kuniwezesha kujitetea mwenyewe na mahitaji yangu. Njiani, nilijifunza kwamba hasira inaniwezesha kujipenda mwenyewe ikiwa nitatambua kwa wakati na kuibadilisha kuwa uwazi. Mahusiano yangu - na mume wangu, familia yangu, na wanadamu wenzangu - yamekuwa ya kusisimua zaidi kwangu tangu wakati huo, na nimepata usalama mwingi.

Kama mkufunzi wa NVC, nataka kuwahamasisha watu wengine kujichukulia kwa uzito, kujitetea bila vurugu na kuchukua hatari ya kutokuwa wakamilifu. Nataka kuchangia jamii yenye huruma na uchangamfu - si tu kati yetu sisi wanadamu bali pia kuhusiana na viumbe vyote hai.