Usuli: Tulilenga kuchunguza athari za programu ya mafunzo ya mawasiliano yasiyo ya vurugu na yasiyo ya maneno na kujikubali miongoni mwa wanafunzi wa uuguzi wa Korea.

Mbinu: Tuliwaandikisha wanafunzi katika idara za uuguzi katika vyuo vikuu vitatu katika Jiji la Metropolitan la Busan, Korea Kusini. Wanafunzi waligawanywa kwa nasibu katika vikundi vya majaribio (n = 38) na vya udhibiti (n = 36); baadaye, walikamilisha dodoso kabla na baada ya mafunzo. Data zilikusanywa mnamo Machi 2023. Kundi la majaribio lilisajiliwa katika programu iliyojumuisha dakika 390 za mihadhara, mazoezi, igizo, majadiliano, na tafakari katika vipindi vya kila siku vya saa 8, pamoja na jumla ya vipindi nane. Mafunzo hayo yalilenga kuwaruhusu wanafunzi kuelewa na kufanya mawasiliano yasiyo ya vurugu na yasiyo ya maneno. Data ilichambuliwa kwa kutumia takwimu za maelezo, vipimo vya chi-square, na wa t.

Matokeo: Ikilinganishwa na kundi la udhibiti, kundi la majaribio lilionyesha uboreshaji mkubwa baada ya kuingilia kati katika alama za mawasiliano zisizo za vurugu (t = -2.442, P = 0.020); hata hivyo, hakukuwa na tofauti kubwa kati ya makundi katika alama za mawasiliano yasiyo ya maneno au za kujikubali baada ya kuingilia kati.

Hitimisho: Programu za mafunzo ya mawasiliano maalum zinahitajika ili kushughulikia uwezo wa mawasiliano miongoni mwa wafanyakazi wa matibabu, ikiwa ni pamoja na wanafunzi wa uuguzi. Zaidi ya hayo, ni muhimu kuweka viwango vya uwezo wa mawasiliano. Hasa, kutoka kwa mtazamo wa muda mrefu, mkakati endelevu wa kielimu unahitajika ili kuboresha kwa ufanisi uwezo wa mawasiliano wa wanafunzi wa uuguzi nchini Korea. Inawezekana kuunda programu za mafunzo ambazo zinaweza kuboresha kimfumo uwezo wa mawasiliano miongoni mwa wanafunzi wa uuguzi.