Komunikasi Tanpa Kekerasan (Nonviolent Communication/NVC) menemukan saya pada tahun 2016, saat saya sedang mengalami penderitaan yang mendalam. Sebagai warga dunia, aktivis sosial, pendidik, dan ibu, saya merasakan kesedihan yang mendalam atas keadaan dunia dan ketidakmampuan saya sendiri untuk mewujudkan aspirasi saya. Sulit bagi saya untuk menemukan harapan bagi kemanusiaan, dan mimpi-mimpi saya sendiri tampak sangat naif dan tidak realistis. Hadiah yang saya terima dari NVC adalah asumsi bahwa di balik segala sesuatu terdapat aspirasi yang indah, sebuah kebutuhan, dan merupakan tragedi bahwa kita tidak menyadarinya dan tidak tahu bagaimana mencapainya. Sejak saat itu, saya masih merasakan kesedihan yang mendalam tentang cara kita berinteraksi satu sama lain dan dengan dunia, tetapi sekarang saya tidak lagi memandang manusia (termasuk diri saya sendiri) sebagai makhluk jahat.
Terinspirasi oleh kesadaran NVC (Komunikasi Tanpa Kekerasan), saya mulai berbagi NVC ke mana pun saya pergi. Saya sekarang tinggal di Korea Selatan, tetapi saya lahir di Belarus. Jadi, saya mulai dengan dua negara ini, tetapi setiap kali saya pergi ke tempat lain, saya menawarkan lokakarya di sana. Dari taman kanak-kanak dan sekolah, pusat pendidikan dan perkemahan keluarga, hingga konferensi guru dan pusat komunitas. Saya mengundang semua orang yang ingin berpartisipasi: anak-anak dan remaja, guru dan orang tua, aktivis sosial dan imigran... Daring dan luring, satu lawan satu dan di depan ratusan orang, di berbagai negara dan dalam berbagai bahasa. Saya tahu bahwa cara terbaik untuk belajar adalah dengan berbagi dengan orang lain, dan itulah yang saya lakukan.
Sekarang saya percaya pada kebijaksanaan yang ada di dalam diri kita masing-masing, dan dalam pendekatan saya, saya berlatih mendengarkan dan mengikuti kebijaksanaan ini. Saya juga sangat bersemangat untuk mengubah dan membebaskan trauma kita - individu, lintas generasi, dan kolektif - meskipun terkadang saya merasa kewalahan oleh jumlah dan kedalaman trauma tersebut... Ada harapan ketika kita menjalani pembebasan ini bersama-sama. Kunjungi Saluran YouTube saya.
NVC знайшоў мяне ў 2016 годзе ў той час, калі я адчувала моцную боль. Як грамадзянка свету, як грамадская актывістка, як педагог, як маці, я адчувала глыбокую боль за стан свету і за ўласную няздольнасць рэалізаваць свае памкненні. Мне было цяжка знайсці надзею для чалавецтва, а мае ўласныя мары здаваліся вельмі наіўнымі і нерэальнымі. Падарунак, які я атрымала ад NVC, быў першай і найважнейшай перадумовай (якая цяпер стала даверам), што за ўсім стаіць прыгожае імкненне, патрэба, і гэта трагедыя, што мы гэтага не ўсведамляем і не ведаем, як дасягнуць гэтага. З тых часоў я ўсё яшчэ адчуваю вялікую жалобу з-за таго, як мы ўзаемадзейнічаем адзін з адным і са светам, але цяпер я не лічу людзей (у тым ліку сябе) злом.
Натхнёная свядомасцю NVC, я пачала дзяліцца NVC усюды, дзе б я ні была. Зараз я жыву ў Паўднёвай Карэі, але нарадзілася ў Беларусі. Такім чынам, я пачала з гэтых дзвюх краін, але потым кожны раз, калі ехала у іншыя месцы, я прапаноўвала и там майстар-класы. Ад дзіцячых садоў і школ, адукацыйных цэнтраў і сямейных лагераў да настаўніцкіх канферэнцый і грамадскіх цэнтраў. Запрашала да ўдзелу ўсіх жадаючых: дзяцей і падлеткаў, настаўнікаў і бацькоў, грамадскіх актывістаў і імігрантаў... Онлайн і афлайн, сам-насам і перад сотняй людзей, у розных краінах і на розных мовах. Я ведала, што лепшы спосаб вучыцца - гэта дзяліцца з іншымі, і так і рабіла.
Я зараз веру ў мудрасць, якая ёсць у кожным з нас, і ў сваім падыходзе я практыкую прыслухоўвацца да гэтай мудрасці і прытрымлівацца яе. Я таксама захоплена трансфармацыяй і вызваленнем нашых траўм - індывідуальных, трансгенерацыйных і калектыўных - нават калі часам я сама адчуваю сябе прыгнечанай усёй велізарнай колькасцю і глыбінёй гэтых траўм... Надзея падтрымлiваецца, калі мы перажываем гэтае вызваленне разам. Калі ласка, наведайце мой канал Youtube.
