آسیب‌های روان شناختی und رفتاری در دانشجویان همانند خشونت می‌تواند سلامت روانی و هیجانی آنان را با آسیب جدی مواجه سازد. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش ارتباط بدون خشونت مبتنی بر نظریه مارشال روزنبرگ بر همدلی und معنای زندگی دانشجویان دارای علائم خشونت انجام گرفت. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی (با گروه آزمایش und گواه) با طرح سه مرحله‌ای (پیش‌آزمون- پس‌آزمون-پیگیری) و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان کارشناسی und کارشناسی ارشد رشته روان‌شناسی دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) دارای علائم خشونت در سال تحصیلی 1401-1400 بود. در این پژوهش تعداد 27 دانشجوی دارای علائم خشونت با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب und با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایش (14 دانشجو) und گواه (13 دانشجو) جایگزین شدند. گروه آزمایش آموزش ارتباط بدون خشونت مبتنی بر نظریه مارشال روزنبرگ را طی 8 هفته در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه خشونت (آیزنک و ویلسون، 1367) (VQ)، مقیاس همدلی (جولیف و فارینگتون،, 2006.) (EQ) und پرسشنامه معنا در زندگی (استگر و فرازیر، 2006) (MLQ) بود. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از Zaštitni SPSS23 uređaj je aktivan i aktivan. نتایج نشان داد که آموزش ارتباط بدون خشونت بر همدلی (0/001>P; 51/0=Eta; 35/24=F) i معنای زندگی (0/001>P; 46/0=Eta; 21/20=F) دانشجویان دارای علائم خشونت تأثیر معنادار دارد. بر اساس یافته‌های پژوهش می‌توان چنین نتیجه گرفت که آموزش ارتباط بدون خشونت با بهره‌گیری از فنونی همانند دریافت همدلانه, شناسایی und ابراز احساسات und مسئولیت‌پذیری احساسات خود می‌تواند روشی موثر در جهت بهبود همدلی و معنای زندگی دانشجویان دارای علائم خشونت مورد استفاده قرار گیرد.